Unha grande parte dos nosos apelidos, teñen na súa orixe o nome dun lugar, aldea ou vila. Intento neste artigo amosar os mecanismos, polos que unha familia galega do século XVI, fai de seu o nome da terra que ten aforada. A historia da xenealoxía e onomástica galega, está vencellada directamente a posesión da terra. En base a ista posesión os nosos devanceiros, estableceron as normas que rexiron a vida e a morte, a familia e a súa herdanza. A familia galega tradiccional e a trasmisión do seu apelido ou nome está vinculada a propiedade e continuidade da terra familiar, o casal, o lugar.

O sistema familiar tradiccional galego, estivo rexido por prácticas e estratexas de seu; dirixidas a permanencia e millora da "casa". Istas leises domésticas son coñecidas polo "petruciado". O petrucio era o xefe da casa e do nucleo familiar. Iste cargo recaía no membro masculino do matrimonio (ainda que non sempre), e afectaba a íste e os seus fillos solteiros. En moitos casos no mesmo nucleo familiar, convivían outros membros, como avós ou irmás solteiras, que asumían a vontade do petrucio. Isto é o contexto tradiccional, que define o que na Galiza rural de ata fai ben pouco, era coñecido por "casa", "xente" ou "raza". Istes individuos baixo ausencia dun apelido de seu, como intentamos amosar neste artigo, asumía como apelido o nome do casal ou lugar onde habitaba.